Сцэнарый.dсвята купалле 2017







Юнак і дзячына  беларускіх нацыянальных строях нясуць сімвалічную выяву Купалля – кола, намаляванае на белай тканіне; юнакі трымаюць запаленыя паходні альбо шост, на версе якога мацавана палаючае кола; хлопчыкі і дзячынкі нясуць “май” – сухія ствалы маладых бярозак, якія засталіся ад сёмухі; разам з усімі едзе запрэжаны конь; на возе знаходзіцца сялякае старызна, розныя непатрэбныя рэчы, сабраныя з усяго населенага пункта; сё шэсце суправаджаюць музыкі, дзячаты з вяночкамі, прысутныя.
Усе ідуць да месца правядзення свята – сцэнічнае узвышша – і становяцца  загадзя вызначаных месцах. У цэнтры Купаліш і Купалінка.
Купалінка: Добры вечар, зямліца родная,
Пачынаецца свята народнае.
Купаліш: На Яна Купалу з хаты
Выйшлі малойцы, дзячаты,
Выйшлі падлеткі і дзеткі,
Дзяды, маладзіцы, кабеткі,
Ой колькі народу багата
Сабрала купальскае свята!
Купалінка: Сёння будуць музыкі іграці,
Сёння будуць дзекі гуляці,
Малодачкі спяваці,
Старыя бабы сядзеці
Ды на тое дзіва глядзеці.
Купаліш: Хай вяселле звініць  наваколлі,
Шануючы спадчыну-матчыну.

На сцэну выходзяць дзячаты  вяночках.


1 дзячына:
А на Купалу рана сонца іграла.
На добрыя гады (усе патараюць)
На цёплыя росы (усе патараюць)
На хлябы-раджаі (усе патараюць).

Дзячаты спяваюць песню.

2 дзячына:
На гары Купала гарэла,
Ды на ім хлопца згалела.
Ды гарэла Купала ясненька,
На Купалле дзячат паненька.
Ды гарэла Купала, гарэла,
Да на тым Купаллі хлопца згалела.

3 дзячына: І прада, дзячаткі, дзе ж нашы хлопцы? Трэба іх паклікаць, сумна без іх.
Разам: Хлопцы, хадзіце да нас Купалле святкаваць!

Уваходзяць хлопцы, вітаюцца. Пачынаюць гульню-дыялог “Што Іван робіць”
Дзячаты: Купала на Івана! Што Іван робіць?
Хлопцы: Косы клепіць.
Дзячаты:Купала на Івана! Нашто яму косы?
Хлопцы: Сена касіць.
Дзячаты: Нашто яму сена?
Хлопцы: Каро карміць.
Дзячаты: Нашто яму каровы?
Хлопцы: Малако збіраць.
Дзячаты: Нашто яму малако?
Хлопцы: Дзетак карміць.
Дзячаты: Нашто яму дзеці?
Хлопцы: Краскі ірваць.
Дзячаты: Нашто яму краскі?
Хлопцы: Свіней карміць.
Дзячаты: Нашто яму свінні?
Хлопцы: Горы рыць.
Дзячаты: Што  тых гарах?
Хлопцы: Жалезная ступа.
Дзячаты: Што  той ступе?
Хлопцы: Палівана міска.
Дзячаты: Што  той місцы?
Хлопцы: Макава зерне.
Дзячаты: Дзе тое зерне?
Хлопцы: Куры склявалі.
Дзячаты: Дзе тыя куры?
Хлопцы: На мора паляцелі.
Дзячаты: Дзе тое мора?
Хлопцы: Краскамі зарасло.
Дзячаты: Дзе тыя краскі?
Хлопцы: Дзекі парвалі.
Дзячаты: А дзе тыя дзекі?
Хлопцы: Замуж пайшлі.

Пасля гульні дзячаты звяртаюцца да хлопца.

1 дзячына: Хлопчыкі, добра что вы прыйшлі! Мы вас чакалі! Мы без вас сумавалі.
2 дзячына: Хадзіце з намі танцаваць!

Усе танцуюць “Ночка цёмна” і уходзяць. Купалачка прыбягае да возера, як бы моліцца, гледзячы на месячык.
Купалачка: Ой, месячык, месячык,
Не заходзь ты раненька
І разводзь Купалейка.
І дай, Божа, пагодку
У гэту ночку вясёлую.
Будуць малойцы вогнішча класці,
Будуць музыкі іграці,
Будуць маладзіцы спяваці,
Будуць дзячаты вянкі кідаці,
На малойчыка гадаці,
Сваю долю знаваці,
Кветку папараць шукаці.

Чуваць крыкі і свіст хлопца. Купалачка знікае  цемры, з’яляецца некалькі хлапцо.
Сымонка (звяртаючыся да хлопца):Вы не гледзелі, што за дзячына прабегла?
Цімох: Бач ты, раней нас правілася.
Пракоп (з хітрынкай): Няйначай як Купалачка.
Сымонка: Не жартуй, Пракоп! (ставячы нагу на пень) Хлопцы! Вось тут ля пня, паблізу возера на згорку і будзем распальваць вогнішча.
Цімох: Ды лепшага месца і не трэба.
Сымонка: Хутчэй, хлопцы, нясіце ігліцу сухую, голле. Цімох, Пракоп, за суччам бяжыце, трэба вялікі лож класці.
Пракоп: Да сасонніка, хлопцы, там сучча шмат.
Цімох: Кладзіце вогнішча вялікае
Паліце ведзьму лятучую,
Каб яна на поллі не лятала,
Каб яна залома не ламала,
Каб яна на хлявок не хадзіла,
Каб яна каровак не даіла.

Здалёк чуваць, як жаночы голас заспява народную песню “Пойдзем, пойдзем лугам”. Да яго далучаецца яшчэ некалькі галасо, гучыць песня. З’яляюцца дзячаты, становяцца  карагод і робяць пад песню пластычныя рухі, якія ствараюць ражанне таямнічасці, паказваюць як расцвітае папараць-кветка. Затым з крыкамі падбягаюць хлопцы. Гучыць гармонік. Хлопцы з дзячатамі танцуюць  парах, асабліва вылучаецца Сымонка з Купалачкай. Адна з кабет выходзіць у круг і спявае, прытанцоваючы:
Як належа,  гармонь рэжа
Наш музыка, наш Алас.
За ім следам, як за дзедам,
Б’е у бубен Апанас.
Бабуля (звяртаючыся да музыкі Апанаса):
Ты мой дзед, ты мой дзед,
А я твая бабка.
Кармі мяне калачамі,
Каб я была гладка.
Музыка-Апанас (б’ючы у бубен):
Ох, ты бабка мая,
Ты нядужанькая,
Пакармі бы цябе я,
Ды папружанькай.
Дзячына (прытанцоваючы з малым хлопцам):
Мой мілёначак харош,
Хоць за пазуху палож.
Палажыла б за душу,
Ды баюся – задушу.

Выходзяць Купаліш і Купалінка.

Купаліш: Раскладайце паленне Купалля агні!
Не за тым, каб скрэсла мінушчына.
А каб лепей бачыць наступныя дні,
Да вытоку душой дакранушыся!
Купалінка: У адзінстве чалавека і прыроды,
Здаецца, таямніца гэтай ночы
Аб гэтым і рака, і лес шапочуць,
І зорачак далёкіх карагоды.

Гучыць музыка. Юнак у беларускім нацыянальным адзенні, несучы  руках паходню, запаленую ад “Ярылавага агню”, робіць рытуальны абход канструкцыі вогнішча. Затым ён падносіць палаючую паходню да кастра.
Купалінка: Сягоння й Купала, затра Ян,
Да зайграй, сонейка, зайграй нам.
Каб зялёныя лугі шумелі,
Каб сырая зямля стагнала.
Купаліш: Каб сырая зямля стагнала,
Да й ад дзявоцкага гуляння,
Да й ад дзявоцкага гуляння,
Да й ад жаночага спявання.

Гучыць музыка. Вакол купальскага вогнішча пачынаюцца спевы.

Купалінка: Разгарайся, купальскі касцёр,
Нашы песні ляцяць аж да зор!

Купаліш: А цяпер весь народ
Запрашае карагод!

Гучыць музыка, дзельнікі свята ствараюць ля вогнішча некалькі круго і водзяць карагод.

Купалачка цякае ад Сымонкі, хаваючыся то за адным кругам, то за другім. Сымонку даецца сё ж такі злавіць яе.

Сымонка (абдымае і цалуе Купалачку): Ага! Ужо больш з маіх рук не вырвешся.
Купалачка: Можа б ты пайшо Сымонка,
На Купалле  пушчу-багну:
Для мяне і сяго народа
Адшука бы кветку чара.
Сымонка: Я той год хадзі, шука
Кветку шчасця скрозь і сюды,
Але сё ж не напатка,
Анідзе такога цуду.
І ад жаху ледзь не ста
Я сам нямым.
І дрыжучы яшчэ ад страху,
Нагавіцы дога мы. (Абодва смяюцца)
Купалачка: чула я, хто кветку знойдзе,
Возьме тую кветку  рукі,
Шчасце з’явіцца  народзе,
Будуць людзі жыць без мукі.
З ёй даведвюцца людзі,
Скарбы дзе  зямлі схаваны.

Сымонка(зрушана):
Я пайду, юнак Сымонка,
На Купалле  пушчу-багну.
Для цябе і для сяго народа
Адшукаць я кветку прагну.

Сымонка падбягае да вогнішча і бярэ палаючую галавешку. Купалачка выплятае з касы вышываную цясёмку і завязвае яе Сымонку на галаву.
Купалачка: Няхай, гэта вышыванка напомніць табе пра мяне.

Сымонка цалуе Купалачку і знікае  пушчы.

Купалачка: Вяртайся хутчэй, Сымонка!

Вакальны каллекты спявае песню “Купалінка”

Купалінка: А што гэта мы сё спяваем ды карагоды водзім? Трэба пажартаваць ды  гульні згуляць!

Праводзяцца гульні.

Купалінка: Па стараданяй купальскай традыцыі запрашаем хлопца і дзячат на парныя скокі цераз агонь.
Купаліш: Станьце па парах і моцна трымайцеся за рукі. Калі  час скока цераз агонь вашы рукі не разыдуцца, то гэта добрая прыкмета: вяселле  гэтым жа годзе павінна адбыцца!

Парныя скокі суправаджаюцца народнай інструментальнай музыкай.
Купалінка:
Распалілі мы Купаллейка,
Хлопчыкам на іграннейка,
Дзевачкам на гуляннейка,
Купаліш:
Да нябёс ляціць агонь,
І пяе, грыміць гармонь,
Бубен б’е, скрыпачка грае,
Усіх на танцы запрашае!

Пачынаецца танцавальная праграмма. Удзельнікі водзяць карагод і спяваюць прыпекі. Пасля танца пачынаецца абрад “Праводзіны русалак”.

Купалінка: На Беларусі  адзін з дзён зялёных святак і аж да Купалля, да Пятра бавіліся русалкі. Як гавораць народныя паданні, русалкі – вадзяныя німфы, жылі  рачных зарасніках і раз у год выходзілі з вады. У тыя дні збірался люд па гаях, прылеглых да жытніх загона, дзячаты вілі вянкі з бярозавых галінак, праводзілі русалку  поле, каб аберагала хлябы-раджаі. Кажуць паданні, калыхаліся русалкі на галінках, гучным смехам вабячы да сябе кожнага, каго бачаць, каб яго потым заказытаць.

Купаліш: Усю сёмуху, аж да Купалля, аж да Пятра было забаронена людзям пляскаць у далоні, купацца  рэчках. Бо гэта было велікоднае свята русалак, якое належала святкаваць разам з імі, каб не наклікаць на сябе іх гневу.
Купалінка: Мноства легенда збераглося  народзе аб русалках, якія сёння завітаюць да нас на свята.

Недзе за межамі пляцокі гучыць русальная песня. На фоне гэтай песні да месца святкавання Купалля набліжаецца шэсце “русалак”. Дзячаты з распушчанымі валасамі, пераплеценымі рознакаляровымі стужкамі, павольна ідуць на пляцоку. Апрануты русалкі  догія, белыя сукенкі, на шыі у ніх вісяць маністы, на галовах – вяночкі з кветак, жытнёвых каласо, галінак бярозы, у руках яны трымаюць зялёныя галінкі. На чале шэсця – самая прыгожая дзячына, убраная зялёнымі галінкамі і рознымі кветкамі.
Сташы у радок парамі, “русалкі” ідуць у карагодзе, “пляцень”, які васоблены наступным чынам: апошняя пара, прайшошы скрозь “пляцень”, узнімае рукі. Такім жа чынампраходзяць усе астатнія пары, ствараючы новы “пляцень”.
Падышошы да звышша, частка “русалак” застаюцца на пярэднім плане і, пагодвайчы  такт музыкі, павольна махаюць бярозавымі галінкамі, як бы ствараючы бярозавы гай, трое русалак становяцца на фоне дэкаратынага сонца.

1 русалка:
Мы русалкі-палудніцы,
Жывём у вадзе
І выходзім у поле,
Калі жыта цвіце.
2 русалка:
Сцеражом мы ярыцу,
Каб калосся ніхто не лама,
Усяляку пашніцу,
Каб расіцу ніхто не абтраса.
3 русалка:
І сягоння на свяце
Будзем мы  карагодзе гуляць,
Будзем мы  карагодзе гуляць,
Песні пець і людзей чараваць.

Гучыць музыка. Русалкі збіраюцца  малянічую пластычную кампазіцыю. У канцы танца, пакланішыся, русалкі пад музыку падыходзяць да дзельніка свята і надзяляюць іх кветкамі, галінкамі дрэ, вянкамі і запрашаюць  карагод. Пасля карагода  цэнтр круга выходзяць Купалінка і “галоная русалка”. Да вогнішча падыходзяць таксама “купалкі” з вянкамі русалак.

Галоная русалка(здымаючы з галавы вянок):
У стараданюю забаву з намі пагуляйце,
Як паляцяць вянкі  агонь, ад кастра цякайце,
Русалкі не стануць вас шкадаваць –
Будуць лавіць вас і ласкатаць.


Пад музыку галоная русалка і купалкі кідаюць вянкі  палаючае вогнішча. Дзячынкі разбягаюцца у розныя бакі.

Купалінка:
Правядзём русалак
Із бору да бору
Із бору да бору,
У зялёну дуброву.
Штоб не ласкаталі,
У зіму не лякалі,
У зіму не лякалі,
Улетку не пужалі.
Правядзём русалак
Із бору  жыта,
У ядранам жыце
Там русалкам жыці.

Пад вясёлую музыку русалкі збіраюцца  гурт і  суправаджэнні некалькіх купалак пакідаюць свята. Да вогнішча падыходзіць Купалінка. Гучыць пачатковы радок беларускай народнай песні “Ой, рана, на Йвана”.
Купалінка: Летняя ночка купальская Ноч, чаруючая сваім хараством, прыгажосцю У гэту ночку, як гавораць народныя паданні, рэкі блішчаць незвычайным святлом, дрэвы пераходзяць з месца на месца і вядуць гутарку між сабой
Купаліш:
Кажуць людзі, на Купалле
У кожным лесавым куточку.
Кветка-папараць усходзе,
Зацвітае  гэту ночку.
Адшукаць туды дарогі,
Дзе яна красуе цяжка:
Насталяюць чэрці рогі,
Ведзьмы скачуць у расцяжку.

Купалінка: Лесуны выходзяць з нетра
І русалак карагоды,
Вадзянік і сорак ветра
Там з’яляюцца засёды.
Купаліш:
Узнімаюць ведзьмы скогат,
Лемантуюць дзіка чэрці,
Каб шукальніка якога
Напалохаць аж да смерці.
Купалінка:
А чаму? Хто кветку знойдзе,
Возьме гэту кветку  рукі –
Шчасце з’явіцца  народзе,
Будуць людзі жыць без мукі.

За межамі пляцокі чутны шум ветру і раскаты грому (гукі фанаграмы), дзікі рогат, крыкі, лямант і г.д.

Купаліш: Ну вось, не абыйшлося і  нас без нячысціка. Але не хвалюйцеся, людзі добрыя, госцейкі дарагія. Галонае – не даць ведзьмам агню з нашага купальскага кастра. А калі што якое, дык хвашчыце іх крапівай ды палыном. Яны спрадвеку баяцца гэтага “лякарства”.
Пачынаецца шэсце нячыстай сілы, якое адбываецца адначасова на сушы і на вадзе: на плытах і лодках да месца правядзення свята набліжаюцца прадстанікі “Чарнабогава царства цемры”. У складзе шэсця:
Вадзянік, абросшы водарасцямі, з ластамі на нагах, царскай каронай на галаве, у масцы з вялізнымі вачыма, догімі валасамі і барадой.
Чэрці з рожкамі на галаве і догімі хвастамі, з вымазанымі сажай тварамі і рукамі.
Ведзьмы  масках з вялікімі ікламі, з мётламі  руках.
Лесавік – стары дзед з мохавай барадой і валасамі, апрануты у вывернуты кажух, на якім начэплены галіны дрэ, лісце, мох, кветкі. Прыбышы да вогнішча, пад акампанемент сваёй музыкі яны выконваюць танец нячысціка, а затым узнімаюцца на звышша.
Чорт:
Я пачу ваша гулянне
У сваім пекле пад вадою
І цяпер вось на патэльні
Граю свій напе пякельны
(пачынае біць патэльню лыжкай, астатнія чэрці падтанцоваюць)
Можа, вугалёк дасце мне,
Каб агонь раскласці  пекле?
Купаліш: Бачым, што махляр ты пекны!
Купалінка: На, палын нясі  пекла! (Кідае палын на чарцей, якія з дзікім віскам і лямантам адбягаюць).
Ведзьма(любуючыся  люстэрка):
Прыгажуні мы, ведзьмы-дзявіцы,
Шчабятушкі, шаптунні-сястрыцы,
Просім з намі  гульні гуляць
І нікога  лес не пускаць.
Ну навошта вам кветку шукаць?
Лепй хлопца, дзячат чараваць!

















“Ведзьмы” чапляюцца да хлопчыка і дзячынак і спрабуюць іх казытаць. У гэты час адна з “ведзьма” хапае з вогнішча палаючую галінку і спрабуе цячы  лес, але дзельнікі свята хвошчуць яе крапівай, адбіраюць агонь і праганяюць.
На звышша злятае раз’юшаны “лясун”.

Лясун:
Я лясун, лясун сярдзіты,
Не спушчу нідзе нікому!
Не хадзі ніхто  ночы,
Не чапай маіх харома.
Кветку пільна я вартую,
На замко замкнённа сорак,
А дарожку дам такую –
Людскіх костачак узгорак (смяецца)

На фоне гэтых сло “нячысцікі” акружаюць вогнішча. Гучыць несусветная какафонія гука.

Вадзянік:
Па загаду Чарнабога
У лес не пусцім мы нікога.
Ведзьмы, чэрці, што стаіце?
Ад кастра сіх ганіце!

“Нячысцікі” ідуць на людзей, пачынаюць апрысківаць іх вадой з балончыка, абгорнутых імхом.

Купалінка:
Нечысць Чарнабога,
Вам у лес дарога,
У раку глыбокую,
На асіну высокую.

Гучыць вясёлая мелодыя (жалейка).

Купалінка: Ганіце, людзі добрыя адсюль нячысціка, каб не псавалі нам свята! Палыну ды крапівы ім!

Людзі праганяюць “нячыстую сілу”, якія з лямантам, войканнем, крыкамі спешна грузяцца  лодкі і адплываюць.

Гучыць мелодыя цымбала.

Купаліш: Расцерушыла ночка свій цёмны пыл, распляла над зямлёй свае чорныяя косы, сама, як маці, прытаілася  лесе, каб вартаваць і аховаць сон людзей і сон прыроды.
Купалінка: А каб на зямлі не было маркотна  час яе прыходу, яна пазмятала з неба се хмаркі, і яно заззяла тысячамі рознакаляровых агеньчыка зорачак
Гучыць мелодыя песні “Купалінка”





Купалінка: А зараз падыдзем да рачушкі, і се дзячаты апусцяць свае вяночкі на ваду. Хай у будучым напаткае іх радасць, вялікае каханне і шчаслівы лёс!

Дзячынкі (апускаючы вянкі, прыгаворваюць):
Хай будзе адзін, ды ладны.
Тварам да вянца, а з розумам да канца!

Дзячыны варожаць на вянках.

Купаліш: Зараз мы сіх запрашаем пачаставацца купальскай ежай. (Частуе)
Вяртаецца з пушчы Сымонка.

Сымонка(радасна):
Кветка шчасця развілася,
ѕсё праменнем затапіла,
І такі я дачакася, -
Сталі явай усе мары.
Купалачка! Купалачка!
Кветку шчасця знайшо!

Купалачка падбянае да Сымонкі.
Купалачка: Сымонка вярнуся!
Падбягае дзядзька Мацей.
Дзядзька Мацей: Людзі! Сымонка прыйшо і кветку шчасця знайшо!
Збіраюцца се вяскоцы.
Купалачка:
Раскажы сім, Сымонка!
Як вярнуся ты дахаты.
Для мяне і для народа,
Як шука ты кветку шчасця?
Вяскоцы: Раскажы, Сымонка, раскажы!
Сымонка:
Колькі сіх тут вас у вёсцы і маленькіх і вялікіх,
Паглядзець на кветку Шчасця се прыйшлі, як хто вас кліка.
Ох, ліха была часіна, бы і скогат, рогат чэрця,
І Лясун і Ведзьма вылі,
толькі ж я іх ані колькі не страшыся у той хвілі.
Ох, ліха была часіна, што зусім я бы сумеся,
Мяне  дрыжыкі кідала, уцячы ад іх не меся.
А як папрыходзілі русалкі, дужа зграбныя дзячаты,
Іх спакусныя гулянкі бачы я у гэта свята.
Карчавінаю я біся, ды жо сілы не хапала,
Ста іграць я на жалейцы, і адразу сё прапала.
Ды якраз у гэтым часе у пушчы дзіва адбылося –
Кветка шчасця развілася, усё праменнем затапіла.
І  пушчы, над зямлёю стала сё мне адкрыта,
Бачы шлях перад сабою, як у ясны дзень нібыта.
А калі прыбег дахаты, занялося на світанне,
Папрыходзілі і вы се паглядзець на кветку Шчасця.

Гучыць вясёлая музыка. Усе скачуць у вялікай радасці

Дзядзька Мацей: Ціха! Свацця са сватам ідуць.
Свацця: Свацця са сватам у самай парэ,
Купалачка: Ой, паглядзі, мамачка, ці па мяне?
Маці: Па цябе, дачушка, па цябе.
Купалачка: Схавай мяне мамачка, за сябе.
Маці: Не буду, дачушка, хаваці. Трэба цябе сёлете за Сымонку замуж аддаці.
Дзячаты:
Ой, ляцелі гусанькі цераз сад.
Час табе, Купалачка, на пасад.
Купалачка:
Ой, ды што вам ,гусанькі, да таго,
Ёсць у мяне татачка для таго.
Дзячаты:
Ляцела зязюлечка цераз сад,
Клікала Купалачку на пасад.
Купалачка:
Што табе, зязюленька, да таго,
Ёсць у мяне мамачка для таго.
Дзячаты:
Ой, ляцелі гускі рад па раду.
Ой, крыкнулі гускі раз па разу.
Чаго Сымонка ,не жэнішся,
На каго, Сымонка, надзеешся.
Сымонка:
Ой, буду, буду жаніціся:
Хмель каля тыну абвіся,
Авёс на ніцы радзіся,
Пшонка  агародзе жо выспела,
А мая Купалачка жо вырасла,
Прыгыжосць сваю жо вынесла,
Русую косачку жо выпляла.

Бацька і маці (разам): Будзьце нашы дзеці благаславенны. Шчасцем пошным, векам догім, бытам добрым.
Бацька: Будзьце непахісныя як зямля, здаровыя як дубы.
Маці: Каб на вашай зямельцы калоссе расцілася. Ды шмат хлеба радзілася.
Бацька і маці: Каб адзін аднаго шанавалі, бацьку, маці і людзей не забывалі.
Сват і свацця:
Купальскую ноч спаміналі,
Як кветку Шчасця шукалі.
І каб ніколі яе не гублялі.
Сват, свацця, бацька, маці (разам):
Дык пільнуйце кветку Шчасця,
Нашу светлую надзею,
Ад навалы, ад напасці,
Ад усякіх ліхадзея.

Гучыць музыка.
Купаліш: Пойдзем, людзі, да ракі
Сонца сустракаці.
Купалінка: На світанку купаціся
І  расе качаціся.
Разам: Пойдзем, людзі, да ракі!

На фоне музыкі пачынаецца шэсце. Наперадзе ідуць чатыры юнакі з паходнямі, запаленымі ад купальскага кастра, наступныя чатыры – нясуць плоцік, на якім умацаванысімвал Купалля – кола на шасце. За імі ідуць вакальны каллекты і астатнія дзельнікі свята. Па дарозе да ракі гучыць песня “Ой, пойдзем, сястрыцы”. Калі шэсце падыходзіць да ракі, на ваду апускаюць плыт з колам, а па яго канцах становяцца хлопцы з паходнямі. Насткпае цішыня, усе чакаюць узыходу сонца. Вось першыя залатыя промні дакранаюцца да зямлі, з-за небасхіла паступова вырастае сонца. І менавіта  гэты момант гучыць песня “А на Йвана сонца йграла”.
На фоне песні хлопцы запальваюць кола і пускаюць плыт на рацэ. Дзячаты раскідваюць вакол плыта кветкі і вянкі. У гэтым прыгожым рознакаляровым акружэнні плыве палаючае кола, абвяшчаючы канец Купалля. Гучыць урачыстая музыка.

Купалінка: Вось і скончылася нашае Купалле – свята росквіту зямлі, свята народнай творчасці.
Купаліш: Праводзілі мы сонца на другую палову года.
Купалінка: Хай у гэтай палавіне года,
Кветка шчасця будзе  народа.
Купаліш: Каб на зямлі калоссе расцілася,
Ды шмат хлебу радзілася.
Купалінка: Каб адзін аднаго паважалі,
Бацьку з маці не забывалі.
Купаліш: Нашу спадчыну шанавалі
Ды купальскую ноч успаміналі.
Купалінка: І няхай дапамогуць нам у гэтым рукі – чыстыя ад купальскай вады
Купаліш: Ногі – дужыя ад купальскіх карагода.
Купалінка: Сэрцы – гарачыя ад купальскіх кастро.

Гучыць мелодыя, апавяшчаючы канец свята.










Cцэнарый саставіла Эдель К.А.
2017 г.








Купальскія гульні.

”Назаві кветку”
Паміж дрэвамі нацягваюць вяроку, якая падзяляе дзве каманды. Гуляючыя кідаюць праз вяроку вянок. Хто падхапі вянок, павінен назваць кветку і куніць вянок назад. Калі ігрок адной з каманд не называе ці паторыць ужо названую кветку, ён выбывае з гульні. Перамагае каманда, у якой застаецца больш удзельніка, ці, калі спаборніцтва ідзе да пераможнага канца, - адзін удзельнік.


“Перацягванне  квадраце”
Для гульні патрэбна тостая вярока 10-метровай дажыні, канцы якой звязаны. Чацвёра іграко бяруцца за вяроку і твараюць квадрат. На адлегласці 3 м ад кожнага дзельніка  зямлю торкваюць галінку дрэва. Па сігналу вядучага дзельнікі пачынаюць цягнуць вяроку кожны  свій бок, каб дацягнуцца да сваёй галінкі і зяць яе. Перамае той, хто раней схопіці галінку. Пасля гэтага да вярокі падыходзіць новая чацвёрка дзельніка і гульня патараецца. “Перацягванне  квадраце” варта правесці 5 разо: чатыры туры выяляюць фіналіста, а пяты – абсалютнага пераможцу гульні, які загароджваецца прызам – вянком або букетам кветак.


“У пупы”
Для гульні патрэбны кійкі дажынёй каля 1 м і цурачка дажынёй 10 см і ташчынёй 8см, якую ставяць на зямлю і называюць “пуп”. Ігракі адыходзяць ад яго прыблізна на 10 м і, кідаючы свае кійкі, стараюцца збіць “пуп”. Хто першы прамахнецца – становіцца “пастухом” і павінен стаяць каля “пупа” і ставіць яго на месца..























Коротковичский сельский дом культуры





КАЛЕНДАРНО ОБРЯДОВОГО ЦИКЛА























2017 г.










смотр-конкурс
сценарных разработокTimes New RomanСценарый
народнага свята
"Купалле"15

Приложенные файлы

  • doc 22501989
    Размер файла: 4 MB Загрузок: 0

Добавить комментарий